دار ملک

دار ملک. [ رِ م ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) پایتخت. دارالملک. مرکز فرمانروایی:
دار ملک خویش را ضایع چرا باید گذاشت
مر سپاهان را چرا کرده ست بر غزنین گزین.فرخی. || سرزمین:
نخستین بار گفتش کزکجایی ؟
بگفت: از دارملک آشنایی.نظامی. || کاخ. قصر:
کلید همه دارملک سلاطین
بزیرگلیم گدایی طلب کن.خاقانی.رجوع به دارالملک شود.

پایتخت

💡 ز دار ملک به هر مملکت ‌که روی نهد چو نام خواجه بر آن مملکت مظفر باد

💡 گر آید حکم‌فرمای عجم زی دار ملک جم گل شیرازگردد غیرت کحل سپاهانی

💡 ز دار ملک جهان روی در کشید وفا چنانکه زو نرسد هیچ گونه بوی به ما

💡 دار دنیا را به دین دزدان دین ده چون مسیح راه دار ملک جان گیر از خراب آباد تن

💡 بند تن بودن نیفزاید ترا جز بندگی دل طلب کز دار ملک دل توان شد پادشا

💡 به داد خویش خرم دار ملک دین باقی را چنان‌کاندر مه نیسان‌ گلستان از مطر دارد