درگر

درگر. [ دُ گ َ ] ( ص مرکب ) درودگر. نجار. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ):
بفرمود تا درگران آورند
سزاوار چوبی گران آورند.فردوسی.بفرمود تا درگری پاک مغز
یکی تخته جست از پی کار نغز.فردوسی.ورا درگر آمد ز روم و ز چین
ز مکران و بغداد و ایران زمین.فردوسی.بسر بر یکی کرد صندوق نغز
بیاراست آن درگر پاک مغز.فردوسی.برفتند بیداردل درگران
بریدند از او تخته های گران.فردوسی.

درودگر، چوب تراش، نجار.

( صفت ) کسی که شغلش ساختن آلات چوبی است نجار چوب تراش.

💡 از مجلسی چه می کنم اینجا که می کنند هر دم روایتی درگر از آیت عذاب

💡 به سر بر یکی گرد صندوق نغز بیاراست آن درگر پاک مغز

💡 او بزلف خویش درگر گم نشد پس من ز دور چون بدو در گم شدستم، نادرست این داستان

💡 ورا درگر آمد ز روم و ز چین ز مکران و بغداد و ایران زمین

💡 چو گرد آمدی با تو این خاکسار بر آن درگر از من نبودی غبار