داغ و دود

داغ و دود. [ غ ُ ] ( ترکیب عطفی ) درد و رنج و غم:
همی گفت هرکس که شاها چه بود
که روشن دلت شد پر از داغ و دود.فردوسی.کزایدر بایوان خرامید زود
مدارید بر دل ز ما داغ و دود.فردوسی.رجوع به داغ و رجوع به دود و رجوع به ترکیبات داغ شود.

از اتباع است

💡 دایم از خانمان سوختگان نکهت داغ و دود می آید

💡 ز کابل بیامد پر از داغ و دود شده روز روشن بروبر کبود