خویشتن بین

خویشتن بین. [ خوی / خی ت َ ] ( نف مرکب ) کسی که خود را بزرگ و مهم داند. ( از ناظم الاطباء ). متکبر. مُعجِب. مُختال. فَخور. خودپسند. ( یادداشت مؤلف ). خودبین:
خویشتن بین و بت پرست یکیست.سنائی.وانکس کو نیست خویشتن بین
معصوم خدای بین شمارش.خاقانی.مبین درآینه چین ای بت چین
که باشد خویشتن بین خویشتن بین.نظامی.بزرگان نکردند در خود نگاه
خدابینی ازخویشتن بین مخواه.سعدی.

= خودبین

(صفت ) آنکه پیوسته بخود میبالد خودبین.

💡 که آشفتهٔ خویش چندین مباش ببین خویشتن خویشتن بین مباش

💡 زخود بنگر همه در خویشتن بین نمود دوست رادرجان و تن بین

💡 گل چو پاشی، به فرق مردم پاش خویشتن بین و خودستای مباش

💡 ز مغرور دنیا ره دین مجوی خدابینی از خویشتن بین مجوی

💡 بی‌خبر زان جهان و مست یکیست خویشتن بین و بت پرست‌یکیست

💡 بزرگان نکردند در خود نگاه خدا بینی از خویشتن بین مخواه