ذوالطول

ذوالطول. [ ذُطْ طَ ] ( ع ص مرکب ) خداوند افزون کردن نعمت. ( مهذب الاسماء ). واهب. وهاب. کریم. || ( اِخ ) نامی از نامهای خدای تعالی.

۱. صاحب عطا و بخشش و توانگری.
۲. (اسم، صفت ) [مجاز] یکی از صفات خدای تعالی.

۱- خداوند افزونی نعمت صاحب عطا. ۲- صفتی است از صفات خدای تعالی. یا ذو الطول و المن. ۱- صاحب عطا و انعام: ۲ - صفتی است از صفات خدا: (( جمال ملکت ایران و توران مبارک سابه ذوالطول و المن. ) ) ( منوچهری. د ۵۹ در مدح علی بن عبیدالله صادق )
خداوند افزون کردن نعمت.

[ویکی اهل البیت] این اسم در قرآن یک بار و به عنوان وصف خدا وارد شده است چنان که می فرماید:
(غافِرِ الذَّنْبِ وَ قابِلِ التَّوب شَدِیدِ العِقاب ذِی الطَّول لا إِلهَ إِلاّ هُوَ إِلَیْهِ المَصیر).(سوره غافر/3)
«آمرزنده گناه، پذیرنده توبه، سخت کیفر ده، توانگر، خدایی نیست جز او، بازگشت به سوی او است».
در این آیه چهار وصف برای خدا ذکر شده است:
1. (غافر الذَّنب): اشاه به این است که برخی از گناهان را خداوند از روی تفضّل ولو توبه ای نباشد می پذیرد.
2. (قابِلِ التَّوب): اشاره به این است که توبه گناهانی که بخشودگی آنها در گرو توبه است را می پذیرد.
3. (شَدِیدِ العِقاب): اشاره به این است که کیفرهای خدا قابل قیاس با کیفرهای دنیوی نیست، و بندگان خدا اندیشه همانندی را از ذهن دور سازند.
4. (ذی الطَّول): اشاره به این است که کیفر خدا برای رفع نیاز نیست، بلکه برای محقق بخشیدن به عدل الهی است.

💡 بگفتا پس تو چونی زنده گفتم بلطف آصف ذوالطول والمن