زابن

زابن. [ ب ِ ] ( ع اِ ) دیو سرکش باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || چاوش باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).
زابن. [ ب ِ ] ( اِخ ) موضعی است که حمیدبن ثورهلالی از آن در این بیت خویش نام برد:
رعی السروة المحلال ما بین زابن
الی الخور وسْمی َّ البقول المدیَّما.( معجم البلدان ).
زابن. [ ب ِ ] ( ع اِ ) دوزخ بان. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). و مراجعه به زبانیه در لغت نامه شود.

دوزخ بان

💡 ولی زابن یمین یک خزانه گوهر نظم ستانم و دهمش در بهای تربیتم

💡 برون زبن جهان‌ها و زابن آسمان‌ها چه‌باشد؟ یکی‌ژرف،بین، گر توانی

💡 یکی نامه دادش زابن زیاد بخواندش چو آن ریمن پرفساد

💡 یکی نامه دادش زابن زیاد سراسر پر ازمکر وکین و فساد

💡 توئی در جود اسخی زابن مامه توئی در عهد اوفی از سموئل