عارفی

عارفی. [ رِ ] ( اِخ ) مولا محمود عارفی هم عصر خاقانی و ملقب به سلمان ثانی است وفات او در حدود سال 840 هَ. ق. در هرات اتفاق افتاد. دیوان غزلیاتش مشهور است. و از جمله اشعار اوست:
عهد کردم که نیایم بدر از میخانه
تابه آن دم که مرا پر نشود پیمانه.
( مجالس النفائس ص 194 ). و رجوع به رجال حبیب السیر ص 114 شود.

هروی شاعر قر.نهم ه. ( و. ۷۹۱ ه.ق. ) طرفداران وی او را [ سلمان ثانی ] لقب داده بودند زیرا از یک سو بسبک سلمان ساوجی شعر میگفته و از سوی دیکر - چنانکه امیر علیشیر نوائی در مجالس النفائس گفته- هر دو شاعر از مرض رمد ( چشم ) در عذاب بوده اند.مهمترین اثر وی منظومهای صوفیانه و تمثیلی است که بدرستی آنرا [ حال نامه ] نامیده و آن مشتمل است بر ۵٠٠ بیت که بطبع رسیده و این منظومه غالبا در افواه بمناسبت موضوع آن به مثنوی[گو و چوگان] معروفست و شاعر آنرا در مدت دو هفته تصنیف کرده است.
مولا محمود عارفی هم عصر خاقانی و ملقب به سلمان ثانی است وفات او در حدود سال ۸۴٠ در هرات اتفاق افتاد.

💡 هم او گوید عزیزترین چیزی اندر زمانۀ ما دو چیز است عالمی کی به علم خویش کار کند و عارفی که سخن از حقیقت گوید.

💡 ذوق و لذت عارفی دارد که میخواند روان جمله آیات حسنت از کتاب کاینات

💡 شاهد حسنست در هر جا برنگی جلوه گر عارفی کز جلوه های او خبر دارد کجاست