دالت

دالت. [ دال ل َ ] ( ع اِمص ) گستاخی. ( دهار ). اسم است ادلال را ای، ما تدل به علی حمیمک. قال فی الغریبین هو شبه جراءة علیه. ( منتهی الارب ): دالت صحبت... بدان پیوسته است. ( کلیله و دمنه ). اگر آلت اینست بدالت او هیچ معاملت گذارده نشود. ( سندبادنامه ص 676 ). او از سر دالت و انبساط بجواب موحش قیام می نمود. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 359 ). و سلطان اولاد و اکباد را بدلی بریان و چشمی گریان وداع کرد و بدالت آنک... ( جهانگشای جوینی ). و نیز رجوع به دالة شود.
دالة. [ دال ْل َ ] ( ع اِمص ) دالت. اسم است اِدلال را، ای ما تدل به علی حمیمک. قال فی الغریبین: هو شبه جراءة علیه. ( منتهی الارب ). رجوع به دالت شود. || ناز کردن. دَل. ( از منتهی الارب ). || ( اِ ) ناز.

۱. =دالdāl[l]
۲. (اسم مصدر ) جرئت، گستاخی.
۳. (اسم مصدر ) قرب و منزلت.

۱ - ( اسم ) مونث دال راهنما هادی. ۲ - ( اسم ) آشنایی. ۳ - ناز. ۴ - جرات گستاخی.

💡 روزی شکن از زلف چو دالت ببرم جانی بکنم، ز دل ملامت ببرم

💡 و بی هنران در تقبیح حال اهل هنر چندان مبالغت نمایند که حرکات و سکنات او را در لباس دناءت بیرون آرند، و در صورت جنایت و کسوت خیانت بمخدوم نمایند، و همان هنر را که او دالت سعادت شمرد مادت شقاوت گردانند.

💡 ای میم و جیم و دالت بر جان اهل معنی هردم ز لوح صورت نقش دگر نوشته