حادثه زای

حادثه زای. [ دِ ث َ / ث ِ ] ( نف مرکب ) که مولد حوادث است:
کی بود کاین سپهر حادثه زای
همه از یکدگر فرو ریزد.انوری.

آن که یا آنچه حادثه ایجاد می کند، آن که باعث حادثه شود: کی بُوَد کاین سپهر حادثه زای / جمله از یکدگر فرو ریزد (انوری: ۶۰۳ ).

که مولد حادثه است

💡 ولی دریغ که بازم سپهر حادثه زای زمام دولت و اقبال در ربود ز کف

💡 تا در آن تنگنای حادثه زای رفت از دست بیزبانی پای

💡 هر کس که به دور فلک حادثه زای یک دم به مراد دل نشست از سر و پای

💡 هر جا حدیث حادثه زای تو سر کنند حسرت حصول یابد و غیبت کند حضور

💡 چو دهر حادثه زای است و عمر مستعجل اگر تو مست نباشی چرا شوی هشیار

💡 بخت «نظیری » از ازل حادثه زای آمده توشه عشرتش دهی راحت روزگار کو؟