تاریک دل

تاریک دل. [ دِ ] ( ص مرکب ) سیاه دل. ( آنندراج ). تباه و خراب و تیره ضمیر و سیه دل. ( ناظم الاطباء ):
تاریک دلم تو روشنایی
آزرده تنم تو مومیایی.نظامی.

(دِ ) (ص مر. ) سیاه دل، بدذات.

۱. گمراه.
۲. [قدیمی] غمگین.

( صفت ) سیاه دل تیره ضمیر.

سیاه دل، بدذات.

💡 تنگ و تاریک دلم کز غم او گشت خراب کنج ویران من خانه خرابست مگر؟

💡 تا که بهتان‌ها نهد آن مظلم تاریک دل خنبک و مسخرگی و افسوس بر صاحب دلان

💡 چون شوم گرم خیال خنجر بیداد خویش جای روزن کلبه تاریک دل را چاک بس

💡 لاله خوانند ترا، آه! ز تاریک دلی سرو گویند ترا، وای! ز کوته‌نظری

💡 آن پریرو را چه لایق کلبه تاریک دل؟ مردم چشمست، بنشانم بچشم روشنش

💡 من بندهٔ عاصیم رضای تو کجاست تاریک دلم نور و ضیای تو کُجاست