ته نشین

ته نشین. [ ت َه ْ ن ِ ] ( نف مرکب، اِ مرکب ) آنچه به تک نشیند ازدرد و جز آن. ( آنندراج ). آنچه زیر آب رود و ته ظرف جای گیرد. ته نشسته. ( فرهنگ فارسی معین ):
ز جوش باده درد ته نشین بالانشین گردد
ز موج خنده ترسم خط برون آید از آن لبها.ناظر علی ( از آنندراج ).|| مواد دارویی که بر اثر عدم انحلال در حلاّل یا در نتیجه ترکیبهای شیمیایی راسب شوند. || درد. راسب. ( فرهنگ فارسی معین ). رسوب و درد. ( ناظم الاطباء ).دردی. لرت. لرد. رسوب.

( ~. نِ ) (اِمر. ) ۱ - آن چه زیر آب رود و ته ظرف جای گیرد، ته نشست. ۲ - آن چه براثر رسوب کردن باقی می ماند، رسوب.

= ته نشست

( صفتاسم ) ۱- آنچه زیر آب رود و ته ظرف جای گیرد ته نشسته. ۲ - مود دارویی که بر اثر عدم انحلال در حلال یا در نتیج. ترکیبات شیمیایی راسب شوند درد راسب.

آن چه زیر آب رود و ته ظرف جای گیرد، ته نشست.
آن چه براثر رسوب کردن باقی می‌ماند، رسوب.

💡 پهلوی تو پیوسته نشینند رقیبان تا من نتوانم که بپهلوی تو باشم

💡 گرد هوس به سعی خجالت نشانده‌ایم کم نیست ته نشینی این درد در عرق

💡 پستی گزین که کف ز بلندی نمی رسد صائب به رتبه صدف ته نشین در آب

💡 ای شیشه می چند دهن بسته نشینی؟ با جام بکن عقد روان دختر رز را

💡 گر خاک شود جامی دلخسته نشیند زین بر دل پاک تو غباری نه و هرگز