تجاسر

تجاسر. [ ت َ س ُ ] ( ع مص ) گردنکشی نمودن. ( از قطرالمحیط ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). خیرگی نمودن. ( مجمل اللغة ). || دلیر شدن بر کسی. ( از قطر المحیط ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). دلیری کردن و شوخی و گستاخی کردن. ( غیاث اللغات ). دلیری کردن بر چیزی. ( فرهنگ نظام ):
چون تجاسر کرد خاطر مختصر کردم سخن
کاین تجاسر سمع اعلا برنتابد بیش از این.خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 352 ).بفرمود تا آن غلام را از سر تا پای پوست بیرون کشیدند تا دیگران اعتبار گیرند و بر قتل ملوک تجاسر ننمایند. ( ترجمه تاریخ یمینی چ تهران ص 314 ). بار دیگر اقرار کرد و از تجاسر استغفار. ( گلستان ). || جنبش نمودن بهر کسی بعصا. ( از قطر المحیط ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ): تجاسر لفلان بالعصا؛ تحرک له بها. ( اقرب الموارد ). || بلند کردن سر خود را. ( از قطر المحیط ) ( منتهی الارب )( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).

(تَ سُ ) [ ع. ] (مص ل. ) دلیری کردن، گستاخی کردن، سرکشی کردن.

۱. جسارت و گستاخی کردن.
۲. دلیری کردن.

جسارت ورزیدن، گستاخی کردن، دلیری کردن، بی پروایی
۱- ( مصدر ) دلیری کردن گستاخی کردن. ۲- خیرگی نمودن. ۳- ( اسم ) گستاخی دلیری. ۴- خیرگی. جمع: تجاسرات.

دلیری کردن، گستاخی کردن، سرکشی کردن.

💡 چون تجاسر کرد خاطر مختصر کردم سخن کاین تجاسر سمع اعلا برنتابد بیش از این

💡 تجاسر دوسه مجهول بر وقعیت من یقین شناس که رفع بالا بتدا نبود

💡 موسی علیه السلام به حکمت جهان آفرین اقرار کرد و از تجاسر خویش استغفار.