بوس

بوس. ( اِ ) مخفف بوسه است و بعربی قبله گویند. ( برهان ). معروف است و اصل آن بوسیدن است. ( از انجمن آرا ). اعراب، ضم آنرا فتح کرده، بوس گویند و در خود آورده اند وتصرف کرده اند بر این کار مطبوع راحت انگیز و شیرین بمعنی عذاب و سختی نزدیک شده است. ( آنندراج ). بوسه. قبله. شفتالو. شکر. ( یادداشت بخط مؤلف )

( اِ. ) بوسه.

۱. بوسه.
۲. (بن مضارعِ بوسیدن ) = بوسیدن
۳. بوسنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر ): آستان بوس، پابوس، دست بوس.
* بوس وکنار: کسی را در کنار یا در آغوش خود گرفتن و بوسیدن.

سختی، فقر، تنگدستی
( اسم ) ۲ - گاه در ترکیب بمعنی ( بوسی ) آید: پابوس دستبوس ( بدستبوس شما آمده ) ۳ - ( اسم ) گاه در ترکیب بمعنی ( بوسنده ) آید: آستان بوس دستبوس ( بنده زاده دستبوس است ). یا بوس و کنار. بوسیدن و در آغوش کشیدن.
(( از ب و س ) ) بوسیدن. یا آمیختن. یا درشت گردیدن.

بوس (Beauce)
بخشی در جنوب غربی پاریس، با حدود ۷هزار کیلومتر مربع مساحت. شامل قسمت هایی از ولایت های اور ـ اِ ـ لوآر، لوآر ـ اِ ـ شر، و لوآر است. ناحیه ای بسیار حاصل خیز برای کشت گندم به شمار می رود. شارتر مهم ترین شهر آن است.

💡 زمین بوسه دادند هر دو جوان بجستند از جادو روشن روان

💡 زهی سپهر جنابی که رکن صدر ترا زمانه سجده گه بوسه گاه اختر کرد

💡 دامن حله مشکین ز من ای کعبه مکش گنهم عفو تو را در هوس پابوسست

💡 از زهر عتاب تو دلم چشمهٔ نوش است دادی به شکر غوطه، لب بوسه ربا را

💡 گویی از دو لب من بوسه تقاضا چه کنی وام‌خواهی نبود کو به تقاضا نشود