بَگِرمی، سرزمینی تاریخی در قاره آفریقا بود که در ساحل راست رودخانه شاری و جنوب شرقی دریاچه چاد واقع شده بود. این منطقه تا سدهٔ سیزدهم هجری قمری (نوزدهم میلادی) حکومتی مستقل با اکثریت جمعیت سیاهپوست و پیرو دین اسلام به شمار میرفت. پایتخت این حکومت در دوران سفرنامهنویسانی چون هانریش بارت (سال ۱۲۶۹ قمری/۱۸۵۲ میلادی) شهر ماسینیا ثبت شده است. قلمرو تحت فرمانروایی بَگِرمی بین مدارهای ۱۰ تا ۱۲ درجه عرض شمالی و ۱۵ تا ۱۸ درجه طول شرقی گسترده بود و شمار زیادی از سرزمینهای اطراف به آن خراجگذار بودند.
امروز نام بَگِرمی به عنوان یک واحد سیاسی و اداری رسمی کاربرد ندارد. تنها بخش کوچکی از ناحیهٔ تاریخی ماسینیا باقی مانده و دیگر مناطق تابع و خراجگذار قدیمی، عمدتاً به نواحی بوسو و مِلفی ملحق شدهاند. این مناطق در فلاتی وسیع و نسبتاً هموار در ارتفاعی حدود هزار پایی (نزدیک به ۳۰۰ متر) از سطح دریا قرار دارند که با شیبی ملایم از ساحل راست رود شاری به سوی سواحل دریاچه چاد امتداد مییابد.
جلگهٔ بَگِرمی پوشیده از خاکهای حاصلخیز رسی و آبرفتی است که یکدستی آن تنها با وجود تپههای شنی بیابانی و نیز صخرههای پراکندهٔ منفرد — بهویژه در ناحیهٔ دکاکره در شرق — شکسته میشود. این سرزمین در گذشته در منتهیالیه مرزهای طبیعی بین بیابانهای ناحیهٔ ساحل (صحاری) و دشتهای گستردهٔ سودان واقع شده بود و موقعیتی راهبردی در شبکههای تجاری و فرهنگی منطقه داشت.
