خودبینی
کلمه خودبینی در زبان فارسی به معنای داشتن دیدگاه یا تصوری مثبت و اغراق‌آمیز درباره خود است. این واژه به صورت پیوسته نوشته می‌شود و نوشتن آن به شکل جدا نادرست است. این واژه به عنوان یک اسم در جملات مورد استفاده قرار می‌گیرد. در جملات، باید به نقطه‌گذاری و ترکیب صحیح این کلمه با سایر اجزای جمله توجه شود. این کلمه از ترکیب خود و بینی به معنای دیدن یا تصور کردن خود تشکیل شده است. واژه‌های هم‌خانواده در این زمینه شامل خودمحوری و خودپسند نیز می‌باشند. این واژه در متون علمی، ادبی و رسمی به کار می‌رود، بنابراین در انتخاب سبک نگارش خود باید به این نکته توجه کنید. همچنین، استفاده نادرست از این کلمه ممکن است پیام نادرستی را منتقل کند؛ به عنوان مثال، به کار بردن آن در زمینه‌های مثبت ممکن است مخاطب را دچار سردرگمی کند.
مترادف‌ها
خودپسندی، تکبر، غرور، خودمحوری
متضادها
فروتنی، تواضع
لغت نامه دهخدا
خودبینی. [ خوَدْ / خُدْ ] ( حامص مرکب ) انانیت. عُجب. خویشتن بینی. پندار. ( یادداشت مؤلف ). تکبر. غرور. ( ناظم الاطباء )
فرهنگ عمید
خودبین بودن، غرور، تکبر.
فرهنگ فارسی
انانیت عجب
غرور و تکبر.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] در نهج البلاغه به شدت از خود بینی و تکبر نکوهش شده است.
تکبر (خود بینی) در لغت به معنای تعظم (خود را بزرگ پنداشتن) آمده است. برخی، کبر و استکبار و تکبر را برای اشاره به همین معنا به صورت یکسان به کار برده اند، تکبر و خودبینی در نهج البلاغهحضرت علی (علیه السلام) در مناسبتهای مختلف در خطب و نامه ها تکبر و خود بینی را مورد نهی و نکوهش قرار داده است.
جمله سازی با خودبینی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 شوقی اگر نجات ز خودبینی ات دهد بگریز و رخ ز آینه هم بر قفا متاب
💡 ز آب زندگی ظلمت بود رزقت چو اسکندر ز خودبینی تو تا آیینه در پیش نظر داری
💡 شاهد خودبینی خوبان درین بستانسرا بر سر زانوی گل، آیینه شبنم بس است
💡 بسیاری از روان‌شناسان معتقدند که خودبینی بیش از آنکه نشانه اعتماد به نفس بالا باشد، در واقع پوششی برای احساس ناامنی‌های عمیق و ضعف‌های شخصیتی درونی فرد است.
💡 او با چنان خودبینی و تکبری در جمع صحبت می‌کرد که باعث می‌شد اطرافیانش به جای تحسین او، احساس ناراحتی کرده و از معاشرت با وی دوری کنند.
💡 برخلاف تصور عمومی، خودبینی و خودمحوری می‌تواند منجر به انزوای اجتماعی فرد شود و او را از تجربه لذت‌های واقعی ناشی از روابط انسانی عمیق محروم سازد.
