جفا

جفا. [ ج َ ] ( از ع، مص ) جفاء

(جَ ) [ ع. جفاء ] (مص م. ) ۱ - آزردن، بی مهری کردن. ۲ - بی وفایی کردن.

۱. جور، ستم.
۲. (اسم ) [قدیمی، مجاز] ناسزا.
۱. هر چیزی که نفع و فایده نداشته باشد، بیهوده.
۲. باطل.
۳. خاروخاشاک.
۴. کف آب.
۵. غش: بهر آن است این ریاضت واین جفا / تا برآرد کوره از نقره جفا (مولوی: ۴۴ ).

۱-( مصدر ) آزردن جور کردن ستم کردن. ۲- بیوفایی کردن بیمهری کردن. ۳- ( اسم ) جور ظلم. ۴- بیوفایی بیمهری.

[ویکی فقه] به رفتار خلاف ادب و بی احترامی نسبت به شعائر دینی جفا گفته می شود.
رفتار خلاف ادب و احترام را می گویند. 
اشاره روایات به مصادیق جفا
در روایات از برخی رفتارها به عنوان مصادیق جفا نام برده و از آنها نهی شده است.
کاربرد جفا در فقه
در بابهایی همچون طهارت، صلات، حج و نکاح از آن سخن گفته اند.

جفاء
آزردن، بی مهری کردن.
بی وفایی کردن.

💡 ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد؟ به جفا سازد و صد جور برای تو کشد

💡 شتافت عدل وفادوست از تو سوی وجود کشید ظلم جفا پیشه رخت سوی عدم

💡 سوزد از جفای دوران فتنه و بلای طوفان فنای او خواهد، به سوی او تازد

💡 من با بتان وفا کنم ایشان جفا کنند یارب چه شد که عدل تو دادم نمیدهد