حبیب

حبیب. [ ح َ ] ( ع ص، اِ ) دوست. ( ترجمان جرجانی ). محبوب. محب. دوستدار. دوستگان. مقابل بغیض. ج، احباب، احباء،احبه: الکاسب حبیب اﷲ؛ کاسب حبیب خداست.

(حَ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - دوست، یار. ۲ - معشوق، محبوب.

عجمی مکنی به ابو محمد از قدمای مشایخ صوفیه ( ف. ۱۲٠ ه. ق. ) و مرید حسن بصری است و داود طائی مرید حبیب است.
یار، دوست، معشوق، محبوب، احبائ واحباب جمع
( اسم ) ۱ - دوست یار. ۲ - معشوق محبوب. ۳ - انسان کامل. جمع: احبائ احباب احبه.
اوراست کتاب العطر و اجناسه

اسم: حبیب (پسر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: habib) (فارسی: حبيب) (انگلیسی: habib)
معنی: دوست، معشوق، یار، ( اَعلام ) ) حبیب ابن مظاهر [قرن اول هجری] مسلمان شیعه ی ساکن کوفه، از یاران امام حسین ( ع ) که همراه او در کربلا شهید شد، ) حبیب اصفهانی [قرن هجری] ادیب و شاعر ایرانی مقیم استانبول، مترجم سرگذشت حاجی بابای اصفهانی و مردم گریز مولیر، مؤلف دستور سخن در دستور زبان فارسی، تاریخ خط و خطاطان و کتابهای دیگر

💡 غلام حلقه بگوش رسول ساداتم ره نجات نموده حبیب آیاتم

💡 حبیب دفتر تو کاروان بنگاله است کزو بجای سخن، بار بار قند آری

💡 چه خوش باشد که بنشینند در باغ به پای گل حبیبان با حبیبان