بکور

بکور. [ ب َ ] ( ع اِ ) باران اول وسمی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). ج، بُکُر. ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از آنندراج ). || خرمابن زودرس. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). خرمابن زودرس. ج، بُکُر. ( ناظم الاطباء ) ( ازآنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || ثمره. ( از اقرب الموارد ). || نوباوه. ( آنندراج ).
بکور. [ ب ُ ] ( ع مص ) پگاه برخاستن و در بامداد رفتن. ( غیاث ). پگاه برخاستن و بامداد کردن و بامداد رفتن، و الفعل من نصر یقال: بکر علیه و الیه و فیه؛ یعنی آمد او را بامداد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). پگاه برخاستن و بامداد کردن و بامداد رفتن. ( آنندراج ). بامداد کردن. ( تاج المصادر بیهقی ). سحرخیزی. || و بکرت علی الحاجة؛ بامداد رفتم برای حاجت. ( ناظم الاطباء ).

(بُ ) [ ع. ] ۱ - (مص ل. ) پگاه خاستن. ۲ - بامداد رفتن. ۳ - بامداد کردن. ۴ - (ا ِمص. ) پگاه خیزی، سحرخیزی.

۱. بامداد کردن.
۲. پگاه برخاستن.
۳. بامداد رفتن.

۱- ( مصدر ) پگاه خواستن. ۲- بامداد رفتن. ۳- بامداد کردن. ۴- ( اسم ) پگاه خیزی سحر خیزی.

پگاه خاستن.
بامداد رفتن.
بامداد کردن.
پگاه خیزی، سحرخیزی.

💡 همیشه بر سر بام جهان بکوری خصم بنام نامی آنشه فلک نوازد کوس

💡 تهدید کرده بود بکوری مرا طبیب گفتا نعوذبالله بیرون شدن خطاست

💡 دزد هوات کرده سیه دل چنانکه تو از رای تیره شمع بکوران فروخته

💡 شکست یابد لابد بکوری نمرود خلیل را چو بت آزرش بدست افتد

💡 بتاب چهره، ای آفتاب روز افروز که نور گیرد از مهر چشم شبکوران

💡 چرا باید سخن گفتن بکوری که چون بشنید از آن زنهار گوید؟