خلوق

خلوق. [ خ َ ] ( ع اِ ) نوعی از بوی خوش که خلاق نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). قسمی بوی خوش که قسمت اعظم آن زعفران است و رنگ آن مایل بسرخی یا زردی است. ( یادداشت بخط مؤلف ):
چون دیگر روز بود ملک عدی را بخواند بیامد و پیش ملک بنشست و از او بوی خلوق همی آمد و عرب را رسم عروسی آن بودی که خلوق بر خود کردندی. این زن عدی را خلوق برکردگفت: این بوی خلوق چیست ؟ عدی گفت: عروسی کردم. ( ترجمه طبری بلعمی ).
بفرمود تا بردمیدند بوق
بیاورد پس طشت های خلوق.فردوسی.بزرگان همه راه با کوس و بوق
فشانان به طشت آب مشک و خلوق.اسدی.- خلوق مکی؛ نوعی خلوق است که از مکه آرند.

(خَ ) (اِ. ) بوی خوش.

ماده ای خوش بو که قسمت عمدۀ آن زعفران بود.

نوعی از بوی خوش که خلاق نیز گویند قسمی بوی خوش که قسمت اعظم آن زعفرانست و رنگ آن مایل بسرخی یا زردی.

[ویکی فقه] خَلوق به فتح خاء نوعی عطر است. و از آن در باب حج نام برده اند.
خلوق عطری است ترکیب یافته از زعفران و دیگر مواد خوش بو، به رنگ زرد یا قرمز.
احکام خلوق
از حرمت استعمال بوی خوش برای محرم، بنابر مشهور، خلوق کعبه- که کعبه را با آن خوش بو می کنند- استثنا شده است. تماس لباس احرام نیز با آن اشکال ندارد و نیازی به شستن آن نیست. در شمول حکم یاد شده نسبت به دیگر مواد خوش بو کننده کعبه، اختلاف است. خلوق قبر نیز در حکم یاد شده همچون خلوق کعبه است؛ مراد از قبر به تصریح بسیاری، قبر نبیّ اکرم صلّی اللَّه علیه و آله است.

بوی خوش.

💡 د. مختار نبودن بشر و مخلوق خدا بودن اعمال او (این نظر نیز به عقیده «اشعری» لازمه نظر عمومیت اراده‌است)

💡 خرد را دانی از مخلوق اول کی رسد هرگز بکنه هستئی کو عالی است از اول و ثانی

💡 ای آنکه تو را پیشه پرستیدن مخلوق چون خویشتنی را چه بری پیش پرسته ؟

💡 بحث «علم مستقل از معلوم» مطرح شده توسط او یکی از کلیدهای فهم رابطه خدا با مخلوقات است که در منابع پیشین اسلامی کمتر به آن توجه شده‌است.

💡 چند خوانم مدح مخلوقان ز بهر جاه و مال چندگویم وصف معشوقان و نعت زلف و خال