خشک جان

خشک جان. [ خ ُ ] ( ص مرکب ) کنایه ازمردم بی فضل و بی هنر و ناقابل. ( ناظم الاطباء ) ( برهان قاطع ) ( آنندراج ) ( انجمن آرای ناصری ):
این خشک جان نثار سرخاک هر دو باد
کاشعارشان چو آب روان آمد از تری.مجد همگر ( از انجمن آرای ناصری ).|| شخصی را گویند که لذت عشق نچشیده و عاشقی نکرده و از یاد دوست محروم باشد. ( ناظم الاطباء ) ( برهان قاطع ) ( انجمن آرای ناصری ). || ( اِ مرکب ) جان. جان خالص. جان بدون چیزی کمتر:
بوسه خرانت را همه زر تر است در دهن
وان ِ من است خشک جان بوسه بهای چون تویی.خاقانی.

(خُ ) (اِمر. ) ۱ - بی هنر، بی فضل. ۲ - بی خبر از عشق.

۱. بی ذوق، بی فضل وهنر.
۲. فاقد عشق.

( اسم ) ۱ - بی هنر بی معرفت. ۲ - آنکه از عشق بیخبر است.

بی هنر، بی فضل.
بی خبر از عش

💡 ره وفاش به جان رو که با چنین معشوق به خشک جانی تر دامنی است استقصا

💡 تر بود چشم من خود از بهر خشک جانی تو آمدی و آتش در خشک و تر فگندی

💡 این خشک جان نثار سرخاک آن دوباد کاشعارشان چو آب روان آمد از تری

💡 ماییم و خشک جانی بر کف نهاده پیشت یا رحمت است رایت یا کشتن آرزویت

💡 چه گویم خشک جانی رفت از آنکس که در عالم ز خشک و تر همان داشت

💡 خشک جانی که مرا هست به قوال دهم در سماع ار به غزل‌های ترم برخیزی