رعنا

رعنا. [ رَ ] ( ع ص ) یا رعناء. تأنیث ارعن؛ زن ابله. ( از کشاف زمخشری ). زن گول. ( دهار ). زن گول و سست و ضعیف. ( منتهی الارب ). زن گول و سست. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ). زن خویله. ( مهذب الاسماء ). زن دراز احمق. رعناء. حمقاء. ( یادداشت مؤلف )

۱. زیبا و خوشگل.
۲. [مجاز] خوش قد وقامت، بلند: سرو رعنا.
۳. [قدیمی] زن گول و نادان.
۴. [قدیمی] زن خودبین و خودآرا.

( صفت ) مونث ارعن. ۱ - زن احمق و خود آرا زن گول و سست. ۲ - خود پسند متکبر. ۳ - خوب صورت زیبا خوشگل.

اسم: رعنا (دختر) (عربی) (طبیعت، گل) (تلفظ: raenā) (فارسی: رعنا) (انگلیسی: raena)
معنی: خودآرا، خودپسند، زیبا و خوش قد و قامت، نوعی گل، زیبا و دلفریب، زن خویشتن آرا، ( در قدیم ) ویژگی آن که یا آنچه به سبب داشتن ظاهر زیبا، قدرت، یا ثروت بسیار، خودخواه و گستاخ شده است، ( به مجاز ) بلند و کشیده، گلی که از درون سرخ و از بیرون زرد باشد، زن زیبا رو و بلند قد، زیبا، دلفریب

در صحبت‌های روزمره در زبان گیلکی و در منابع ادبی گیلانیان به معنای زیبا، خوش‌اندام، بلندقامت، دلربا، خوب‌صورت و آراسته و نام گلی آمده است. رعنا تداعی‌کننده داستان و افسانه‌ی تاریخی رعنا، همان دختر اشکور است و این نام و افسانه جایگاه بسیار بالایی در نزد مردمان شمال ایران و ادبیات گیلکی دارد.
مونث ارعن به معنای سست‌اندیش و احمق (مونث احمق: حمقاء)

💡 چه آسوده است از اندیشه باد خزان، برگی که در فصل بهاران چون گل رعنا خزان بیند

💡 در کاسه زر باده رنگین چه خوش آید همچون گل رعنا

💡 مشک و عنبر بارد اندر کل کون چون فشانی زلفک رعنای تو