جماز

جماز. [ ج َم ْ ما ] ( ع ص ) تندرو. ( فرهنگ فارسی معین ).
- بعیر جماز؛ شتر بسیار تیز. ( ازاقرب الموارد ) ( منتهی الارب ):
متواتر شده است نامه فتح
گشته ره پر مرتب و جماز.فرخی.- حمار جماز؛ خر جهنده. ( منتهی الارب ).
جماز. [ ج َم ْ ما ] ( اِخ ) بنوجماز جماعتی هستند. از جمله کعب و سعد و حرث که از صحابیانند. ( از لباب الانساب ).
جماز. [ ج َم ْ ما ] ( اِخ ) محمدبن عمروبن حمادبن عطاء بصری مکنی به ابوعبداﷲ شاعری است ادیب هرزه درای از موالی بنی تمیم. وی در عهد هارون و متوکل عباسی در بغداد بود. نوادری از او نزد متوکل نقل شد تا ملاقاتش را خواستار گردید. وی در حضور متوکل اشعاری خواند. رجوع به تاریخ بغداد ج 3 ص 125 و ریحانة الادب ج 1 ص 274 و لباب الانساب ج 1 ص 235 و ادب الجاحظ و البیان و التبیین ج 2 ص 84 و ج 3 ص 86 شود.

(جَ مّ ) [ ع. ] (ص. ) تندرو، سریع السیر.

شتر تیزرو.

دونده، تندرو، شتابنده، شخص تندرو، شترتیزرو
( اسم ) سرخس نر
محمد بن عمر و بن حماد بن عطائ بصری مکنی به ابو عبدالله شاعری است ادیب هرزه درای از موالی بنی تمیم. وی در عهد هارون و متوکل عباسی در بغداد بود.

تندرو، سریع السیر.

💡 بر پشت جمازهٔ سبک خیز از حجرهٔ غم برون شدی تیز

💡 چه نشانید جمازه به سر چشمهٔ از برنشینید و عنان را به سفر بازدهید

💡 ته آن بار مسکین موش درماند به مسکینی جمازه در عدم راند

💡 گشتند دل شکسته به جمازه ها سوار آنان که باد جان جهانی فدایشان

💡 آن مهد نشین، به جهد برخاست بر پشت جمازه محمل آراست

💡 چون شود گرم سفر کلک سخن پردازم نرسد برق سبکسیر به جمازه من