تفش

تفش. [ ت َ ] ( اِ ) سرزنش وطعنه را گویند. ( برهان ) ( از انجمن آرا ) ( آنندراج ). تفشه. تفشل. بیغار. ( ناظم الاطباء ) ( از انجمن آرا ).
تفش. [ ت َ ف ِ ] ( اِمص، اِ ) حرارت و گرمی باشد. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). حرارت و گرمی و تپش است. ( انجمن آرا ). بغایت گرمی. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ). || کف و تف و آب دهن. ( ناظم الاطباء ).

(تَ ) (اِ. ) سرزنش، طعنه.

تپش، تف، گرمی، حرارت.
طعنه، سرزنش.

سرزنش، طعنه.

💡 نفس چون به هامون در آرد کنون شود از تفش آب دریا چو خون

💡 هاتفش گفتا که‌ای ناخوش منش خوش نه آید هیچ‌نان بی‌نان خورش

💡 به کتفش درآمد سر گرز راست بدان سان که از زین همی گشت خواست

💡 وه چه زهری کز شرارش سوخت قلب مرتضی وه چه زهری کز تفش جسم پیمبر آب شد

💡 گبر کردندی همه بر کتفشان بی کور دین صدر جستندی همه در پایشان بی حاصله