تفرجگاه، به عنوان یک اسم مرکب در زبان فارسی، به مکانی اطلاق میگردد که محل گردش، تماشا و شادمانی است. این واژه از ترکیب «تفرج» به معنای گردش و سرگرمی، و «گاه» به معنای زمان یا مکان، شکل گرفته و در مجموع بر فضایی دلالت دارد که امکان گشتوگذار و بهرهمندی از لذتهای طبیعی یا مصنوع را فراهم میآورد. بر اساس تعاریف واژهشناختی، تفرجگاهها عموماً شامل اماکنی چون باغها، مرغزارها، کنار رودخانهها و دیگر عرصههای طبیعی یا انسانساخت میشوند که زمینهساز آرامش و انبساط خاطر هستند.
در متون کهن ادب فارسی، همچون گلستان سعدی، از تفرجگاه بهعنوان مکانی یاد شده که افراد میتوانند پیوسته از نعمتهای دنیوی و زیباییهای آن بهرهمند گردند. این مفهوم، علاوه بر بار معنایی تفریح و سرگرمی، گاه به جنبههای تماشایی و هنری نیز اشاره دارد و در بستر فرهنگی ایران، پیوندی ناگسستنی با معماری، هنر باغسازی و طبیعتگرایی دارد. تفرجگاهها در طول تاریخ، نهتنها به عنوان عرصههای خصوصی، بلکه به عنوان فضاهای عمومی مورد توجه بودهاند و نقش مهمی در حیات اجتماعی و فرهنگی ایفا کردهاند.
امروزه با گسترش شهرنشینی و افزایش نیاز به فضاهای سبز و تفریحی، حفظ و توسعهی تفرجگاهها از اهمیت ویژهای برخوردار است. این اماکن، افزون بر کارکرد تفریحی، در بهبود سلامت روانی افراد، کاهش آلودگیهای شهری و تعامل انسان با طبیعت مؤثر هستند. بنابراین، برنامهریزی برای ایجاد و نگهداری تفرجگاههای مناسب، بهویژه در مناطق پرتراکم شهری، از ضروریات مدیریت محیط زیست و توسعهی پایدار به شمار میرود.