تخت گاه

تختگاه. [ ت َ ] ( اِ مرکب ) تخت خانه. ( آنندراج ). محل تخت و محل جلوس پادشاه. ( ناظم الاطباء ). دربار. جایی که شاهان بر تخت نشینند اداره کشور را. مکانی که تخت شاهی در آن قرار دارد: 
نبینی ز شاهان که بر تختگاه 
ز دانندگان بازجویند راه.ابوشکور.کیی وار بنشست بر تختگاه 
بیاسود یک چند خود با سپاه.دقیقی.چو بنشست بر تختگاه پدر
جهان را همی داشت با زیب و فر.فردوسی.بیامد نشست از بر تختگاه 
بسر بر نهاد آن کیانی کلاه.فردوسی.آن عاقلان که مر سر دین را به علم خویش 
بر تختگاه عقل و بصر تاج و افسرند.ناصرخسرو.سرافکنده و برکشیده کلاه 
درآمد به پایین آن تختگاه.نظامی.برابر در ایوان آن تختگاه 
نهادند زیر زمین تخت شاه.نظامی. || شهر، پایتخت و مقر پادشاه که تزر نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). پایتخت. کرسی. عاصمه. قاعده. مستقر: تِلِمْسان؛ تختگاهی است به مغرب... تونس؛ تختگاه بلاد افریقیه... ( منتهی الارب ).
و گر او شود کشته بردست شاه 
به توران نماند سر و تختگاه.فردوسی.شد آن تخت شاهی و آن دستگاه 
ربودش زمانه از آن تختگاه.فردوسی.آن بارگاه ملت وآن تختگاه دولت 
آن روی هفت عالم وآن چشم هفت کشور.شرف الدین شفروه ( در صفت اصفهان ).پایگه جوی تخت شاه شدند
وز یمن سوی تختگاه شدند.نظامی.به هر تختگاهی که بنهاد پی 
نگه داشت آیین شاهان کی.نظامی.و از تختگاه فارس... به ناحیت شهربابک... آمد. ( سمطالعلی ص 12 ). فرمان روان کرد به حکیم رومی دراختیار شهری از شهرها جهت تختگاه معتدل هوا در فصول چهارگانه و در مزاج و طبایع به حال میانه. ( ترجمه محاسن اصفهان ص 20 ).
تختگاه و محطّ دولت بود
مهبط و بارگاه ایمان شد.( از ترجمه محاسن اصفهان ص 100 ).

( ~. ) (اِمر. ) ۱ - محل تخت. ۲ - محل جلوس شاه. ۳ - پایتخت.

۱. جای تخت.
۲. [قدیمی] محل جلوس پادشاه.
۳. [قدیمی] پایتخت.

جای تخت، محل جلوس پادشاه
( اسم ) ۱- محل تخت. ۲- محل جلوس شاه. ۳- پایتخت مقر پادشاه.

محل تخت.
محل جلوس شاه.
پایتخت.

💡 اینها بدند آنکه گرفتند تاج و تخت گاهی پسر ز جد و گهی از پدر پسر

💡 برفتنت یزدان پناه تو باد به باز آمدن تخت گاه تو باد

💡 همه تخت گاه و همه جشن و سور نخَرَّم به دیدار یک موی حور

💡 بآیین هر روز شد سوی شاه بامید زد بوسه بر تخت گاه

💡 سراندیب را تخت گاهت کنم همه هندیان در پناهت کنم

💡 سلطانِ عشق ملکِ وجودم فرو گرفت واندر میانِ جان و دلم ساخت تخت گاه