حلیت

حلیت. [ ح ِل ْ لی ی َ ] ( ع مص جعلی، اِمص ) در تداول، حلالی. روایی. مقابل حرمت.
حلیت. [ ح ِ ی َ ] ( ع اِ ) حلیة. زیور. آرایش. رجوع به حلیة شود.
حلیت. [ ح ِل ْ ل ] ( ع اِ ) انغوزه. ( ناظم الاطباء ).انگزه. ( آنندراج ). انکژه. ( مهذب الاسماء ). انگوزه و آن صمغ درخت انجدان است. انگژد. ( زمخشری ). انقوزه.
حلیت. [ ح َ ] ( ع اِ ) پشک. || یخچه. تگرک. ( ناظم الاطباء ).
حلیة. [ ح ِ ی َ ] ( ع ص، اِ ) زیور. ( از منتهی الارب ). پیرایه. ( ترجمان عادل ). ج، حِلی ً، حُلی ً. ( منتهی الارب ):
صورت از دفتر و حلیه ز قلم محو کنید
حلی از خنجر و کوکب ز سپر بگشائید.خاقانی.واصفان حلیه جمالش بتحیر منسوب که ماعرفناک حق معرفتک. ( از گلستان ).
|| آرایش شمشیر. || پیکر. || خلقت. ( منتهی الارب ). خلقت و صورت و صفت چیزی. ( آنندراج ). || نشان روی. ( ترجمان عادل بن علی ). || صفت مرد. ( منتهی الارب ). شکل و شمایل:
چیست نامش گفت نامش بوالحسن
حلیه اش را گفت ز ابرو و ذقن.مولوی.بود ذکر حلیه ها و شکل او
بود ذکر غزو و صوم و اکل او.مولوی.
حلیة. [ ح َ ] ( اِخ ) نام قلعه ای از قلاع ثغر در کوه صبر از سرزمین یمن. و نیز نام وادیی است. ( از معجم البلدان ).

(حِ لِّ یَُ ) [ ع. حلیة ] (مص ل. ) حلال بودن، روا بودن.
(حِ یَ ) [ ع. حلیة ] (اِ. ) زیور، آرایش.

= حلیه
روا بودن، حلال بودن.

حلال بودن، روابودن
۱ - ( مصدر ) حلال بودن روا بودن. ۲ - ( اسم ) حلالی روایی.
پشک تگرک

حلیة
زیور، آرایش.
حلیة
حلال بودن، روا بودن.

💡 نمی‌دانم چه حلیت باید اندوخت بر آرم تا ز خارستان دل و درد

💡 همچون دولت فرخ و کلک ظهیر دین آراسته به حلیت تاج و کمر نشد

💡 تو ساکنی و خصم تو جنبان و چنین به زیرا که سکون حلیت کل سیر آمد

💡 ملوک تحت اطمار صفت ایشان، سکوت نظار غیّب حضار حلیت ایشان، بتن با خلق‌اند و بدل با حلق.

💡 بر کارگاه خبث طبیعت که هستشان یکچند سال حلیت تلبیس بافتند