ضیم

ضیم. [ ض َ ] ( ع اِ )ظلم و ستم. ( منتهی الارب ) ( مهذب الاسماء ). ج، ضیوم: و شرف نفس هرآینه از تحمل حیف ابی تواند بود و بقبول ضیم تن در نتوان داد. ( جهانگشای جوینی ).
ضیم. [ ض َ ] ( ع مص ) کم کردن حق کسی را. ( منتهی الارب ). نقصان کردن حق. ( منتخب اللغات ) ( تاج المصادر ). ستم کردن. ( منتخب اللغات ). بیدادی کردن. بیدادی. جور کردن. ( تاج المصادر ). ضیم الرجل ( مجهولاً )؛ ستم کرده شد. کذا ضُیِم َ الرجل و ضوم الرجل. ( منتهی الارب ). || از مضرت نه اندیشیدن در انتقام. ( غیاث ).
ضیم. ( ع اِ ) ناحیه کوه. ( منتهی الارب ) ( منتخب اللغات ). کرانه کوه. ( منتهی الارب ). کنار. ( منتخب اللغات ). کنار رود. ( مهذب الاسماء ).
ضیم. [ ض َ ] ( اِخ ) رودباری است به سراة، و گویند بلدی است از بلاد هذیل، و نیز گویند رودباری است منبع آن در کوه بنی صاهله و در ملکان جاری است. ( معجم البلدان ). موضعی است به سراة، یا رودباری است، و یا کوهی. ( منتهی الارب ).

(ض ) [ ع. ] (اِ. ) ظلم، ستم.

ظلم، ستم.

ظلم، ستم.

💡 مستمع الست شد پای دوان و مست شد نیست بد او و هست شد لاله و بید و ضیمران

💡 به بوسی از لب او راضیم و آن بی رحم به جان و دین و دل از ما نمی شود خشنود

💡 شبرنک را ز خرمن مه چون دهی قضیم سازد قضاش آخری از کهکشان چرخ

💡 ارغوان، یا که طلعت جانان، ضیمران، یا که خط دلدار است؟

💡 یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد راضیم گر در دلش از بعد ماهی بگذرد

💡 جز همین میلی که دارد سوی آن خاصه در وقت بهار و ضیمران