زینتی

زینتی. [ ن َ ] ( اِخ ) شاعر. رجوع به زینبی شود.
زینتی. [ ن َ ] ( اِخ ) محمدحسین. از اهل مشهد و شخصی آرمیده و هموار است و در فن بنائی و معماری نادر زمان خود میباشد. چون خیلی درویش نهاد است اشعارش نیز درویشانه می باشد. تاریخ را بسیار خوب می گوید و این رباعیها از اوست:
ای دوست شکست توبه های من مست
زآن روست که صورت قبول تو نبست
از راه کرم قبول کن توبه من
کآن توبه که شد قبول دیگر نشکست.دم پیش کسی ز غم نمی باید زد
داد از ستم الم نمی باید زد
این درد به هیچکس نمی باید گفت
می باید مرد و دم نمی باید زد...( مجمع الخواص صص 299 - 300 ).

علوی محمودی عبد الجبار از شاعران عهد محمود و مسعود غزنوی است. ابیات معدودی از او در تذکره ها و کتب ادبی آمده.توضیح عوفی او را (( زینتی علوی ) ) نوشته شده است و در ترجمان البلاغه (( زینبی ) ) آمده.
محمد حسین. از اهل مشهد و شخصی آرمیده و هموار است و در فن بنائی و معماری نادر زمان خود میباشد چون خیلی درویش نهاد است اشعارش نیز درویشانه می باشد.

💡 آن یکی زان پایمردی زینتی وافر فزود وین دگر زان پاسداری رتبتی علیا گرفت

💡 زینتی جز پوست بر بالای من زیبنده نیست با غم دیبای اطلس نیست کارم همچو دف

💡 فلک درکاربی رویان کند هرزینتی دارد که پشت آیینه را ازروی می باشدمنقش تر

💡 چون به مدحش دست بردی معنی اندر لفظ تو زینتی گیرد که گویی دستبرد آزر است

💡 و گفت: هرچیزی را زینتی است، و زینت عبادت خوف است و علامت خوف کوتاهی امل است.

💡 تاجیا، بوردیگرا و اوسپدالتی از مهمترین مراکز پرورش گل و گیاهان زینتی هستند.