دونگ
اصطلاح دونگ در فرهنگ فارسی معین به معنای دروغگو و بدذات آمده است. این واژه به نوعی به صفات منفی افراد اشاره دارد که با نیرنگ و فریب به مقاصد خود می‌رسند. بنابراین، کاربرد دونگ فقط محدود به دروغگویی نیست و می‌تواند به معنای کلی‌تری از شخصیت‌های فریبنده و بدذات نیز اشاره کند. ریشه واژه دونگ به زبان‌های باستانی بازمی‌گردد و به معنای فریب و نیرنگ استفاده می‌شده است. این کلمه در طول زمان به زبان فارسی منتقل شده و به تدریج معنای خاص‌تری به خود گرفته است. در ادبیات و فرهنگ فارسی، این واژه نماد افرادی است که به واسطه نیرنگ و فریب به اهداف خود می‌رسند. این واژه در ادبیات فارسی به ویژه در اشعار شاعران بزرگ مانند حافظ و سعدی به کار رفته است. این کلمه به عنوان نمادی از نیرنگ و فریب در اشعار آنان به تصویر کشیده شده و نشان‌دهنده‌ی جنبه‌های منفی شخصیت انسان‌هاست. ادبیات فارسی به خوبی این مفهوم را در قالب‌های مختلف هنری به تصویر می‌کشد.
فرهنگ معین
(دَ وَ ) (اِ. ) (عا. ) دروغ، نیرنگ.
ویکی واژه
(عا.)
دروغ، نیرنگ.
جمله سازی با دونگ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 من به خونین جگری جان و دل از کف دادن تو به جادونگهی غارت ایمان کردن
💡 گردشگران زمانی که به ویتنام سفر می‌کنند، باید حتماً توجه داشته باشند که واحد پول اصلی آن‌ها دونگ است و نرخ تبدیل آن را بدانند.
💡 نوسانات شدید در ارزش دونگ در بازارهای جهانی می‌تواند بر قیمت کالاهای وارداتی و همچنین توان خرید مردم در کشور تاثیر مستقیم بگذارد.
💡 او تمام پول خود را پس از مدت‌ها کار کردن، به مقدار زیادی دونگ تبدیل کرد تا بتواند به کشورهای جنوب شرق آسیا سفر کند.
