فشردن

فشردن. [ ف َ / ف ِ ش ُ دَ ] ( مص ) فشار دادن. فشاردن. افشردن. به زور در چیزی جای دادن. چپاندن:
ز آتش بپردخت و خوردن گرفت
به چنگ استخوانش فشردن گرفت.فردوسی.وآنگه به تبنگویکش اندر سپردْشان
ور زآنکه نگنجند بدو در فشردْشان.منوچهری.بونعیم انگشت را بر دست نوشتگین فشرد. ( تاریخ بیهقی ).
- ران فشردن؛ برانگیختن اسب و بر شتاب وی افزودن:
یکی رخش را تیز بفشرد ران
مگر گور شد با تک او گران.فردوسی. || فشاندن. فروباریدن:
صبح نشینان چو شمع ریخته اشک طرب
اشک فشرده قدح شمع گشاده زبان.خاقانی. || گرفتن عصاره و مایع چیزی چون میوه های آبدار با فشار دادن آنها: بخواب دیدم که خوشه می فشردم و بپیمانه میکردم و بعزیز میدادم. ( قصص الانبیاء ).
ها ثریا، نه خوشه عنب است
دست برکن ز خوشه می بفشار.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 196 ).ز اولین گل که آدمش بفشرد
صافی او بود و دیگران همه درد.نظامی. || امساک. خودداری از خرج کردن. ضد اسراف:
هزینه چنان کن که بایدْت ْ کرد
نباید فشاند و نباید فشرد.فردوسی. || مقاومت کردن. مبارزه. پایداری در نبرد:
نکرد ایچ پشت از فشردن تهی
تو گفتی ندارد همی آگهی.فردوسی.- پای فشردن؛ مقاومت کردن. پافشاری کردن:
چو رومی به نیزه درآمد ز جای
جهانجوی برجای بفشرد پای.نظامی.

= افشردن

spremere
stringere

💡 ندارد بخیه ای غیر از فشردن بر جگر دندان اگر بر دل رسد زخمی ز دوران اهل غیرت را

💡 دل بی تاب از دست نوازش کی به حال آید؟ نسازد پا فشردن بر زمین، ساکن تزلزل را

💡 آب‌خیار، آبی است که از فشردن خیار تولید شده است. ۹۸٪ خیار آب است.