رباعیات. [ رَ ] ( ع اِ ) ج ِ رَباعیة، بمعنی چهار دندان که میان دندان ثنایا و انیاب باشد. ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ) ( از منتخب اللغات ) ( از غیاث اللغات ). چهار دندان که از پس ثنایا بود. ( مهذب الاسماء ). || ج ِ رَباعیة، بمعنی حیوانی که دندانهای رباعی را افکنده باشد. ( از متن اللغة ). || ج ِ رَباع. ( منتهی الارب ). رجوع به مفردهای کلمه شود.
رباعیات. [ رُ عی یا ] ( ع اِ ) شعرهای دوبیتی. ( ناظم الاطباء ). ج ِ رباعی. رجوع به رباعی شود.
(رُ یّ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ رباعیه (رباعی ). ۱ - اشعار چهار مصراعی. ۲ - دندان های اربعة انسان بین ثنایا و انیاب.
= رباعی
چهاردندان انسان بین دندانهای ثنایاوانیاب
( اسم ) جمع رباعیه ( رباعی ). ۱ - دندانهای اربعه انسان بین ثنایا و انیاب. ۲ - اشعار چهار مصرعی ( رباعی ).
ماخوذ از تازی شعر های دو بیتی
جِ رباعیه (رباعی)
اشعار چهار مصراعی.
دندانهای اربعة انسان بین ثنایا و انیاب.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 خلف الصدق شیخ محمدلاهیجی است که صاحب شرح گلشن است. وی به شیخ زادهٔ لاهیجی معروف بوده و چندی خدمت شاه اسماعیل صفوی را نموده. شاه مذکور او را به رسالت نزد محمدخان شیبانی فرستاده. وی در آن مجلس داد فصاحت داده. آخر عزلت گزیده و در سنهٔ ۹۲۷ در شیراز فوت گردید. اشعار خوب دارد. این رباعیات از ایشان است:
💡 وی برای تز دکترای خود، کار بر روی خیام را برگزید و به واسطهٔ بورسی که دولت فرانسه در اختیارش گذاشته بود، برای بررسی نسخههای خطی رباعیات خیام به لندن و پاریس رفت و در ۱۹۰۲ به برلین رفت و در کنفرانسی با فریدریش کارل آندرئاس آشنا شد و نزد او به تحصیل پرداخت و متعاقباً در گوتینگن، جایی که یولیوس ولهاوزن، محقق عهد عتیق در آنجا بود دورانی به جهت تحصیل گذراند.
💡 وی در سال ۱۹۸۳ «فغاننامه گرگوار» (به ارمنی: «Մատյան Ողբերգության») نوشته گریگور نارکاتسی، مهمترین شاعر سدههای میانه ارمنی را به فارسی ترجمه کردهاست و بخش اعظم دیوان حافظ و رباعیات خیام را به ارمنی برگردانده است.
💡 احمد حافظ عوض اولین کسی است که در سال ۱۹۰۱، نُه رباعی از رباعیات خیام را از زبان انگلیسی به عربی ترجمه نمود. او آنها را در مقالهای با عنوان شعراء الفرس عمر الخیام، در شمارهٔ هفتم المجله المصریه منتشر نمود.
💡 اسم شریفش مولانا لطف اللّه. سالکی است صاحب جاه در زمان امیر تیمور و شاهرخ میرزا بوده. جناب شاه نورالدین نعمت اللّه را ملاقات نموده. شیخ آذری طوسی در جواهرالاسرار یکی از رباعیات مصنوعهٔ وی را نگاشته. در قدم گاه امام ثامن ضامنؑزاویهای داشته، در سنهٔ ۷۸۶ وفات یافت و به روضهٔ رضوان شتافت. غالب اشعارش در مدایح ائمهٔ اطهار است: