دوشیدن

دوشیدن.[ شی دَ ] ( مص ) خارج کردن شیر از پستان. ( ناظم الاطباء ). شیر از پستان برآوردن. ( از آنندراج ) ( از غیاث ).فشردن دو پستان و شیر بیرون کردن: هدب. احتلاب. محالبه. حلاب. ( یادداشت مؤلف ). استمراء. ( دهار ). حلب. ( منتهی الارب ) ( تاج المصادر بیهقی ) ( دهار )

(دَ ) [ په. ] (مص م. ) بیرون آوردن شیر از پستان.

بیرون آوردن شیر از پستان گاو، گوسفند، و مانند آن ها با دست، شیر از پستان بیرون کشیدن، دوختن.

( مصدر ) ( دوشید دوشد خواهد دوشید بدوش دوشنده دوشا دوشیده دوشش ) ۱ - بیرون آوردن شیر از پستان. ۲ - بناحق از کسی پولی یا مالی گرفتن.

[ویکی فقه] برآوردن شیر از پستان را دوشیدن گویند. از آن در باب تجارت و نکاح سخن گفته اند.
تصریه، یعنی ندوشیدن حیوان جهت پر شیر نشان دادن آن برای فروش، حرام و موجب ثبوت خیار است. 
تحقق تصریه
تصریه با دوشیدن حیوان در سه روز و کمتر بودن آن از مقدار شیر موجود در پستان حیوان هنگام معامله ثابت می شود. 
دوشیدن همه شیر حیوان
دوشیدن همۀ شیر حیوان در صورتی جایز است که بچۀ آن از علوفه در حدّ کفایت تغذیه کند؛ لیکن اگر به علت کمی علف، دوشیدن شیر موجب زیان دیدن حیوان گردد حرام است. 
ندوشیدن در فرض زیاد نداشتن

💡 گاو را در حال دوشیدن گرفت شیر از پستانش جوشیدن گرفت

💡 مصدر دوشیدن از ریشه دوش و آن خود از دوغ به معنی دوشیدن شیر است. دوغ خود نیز به معنی شیر است. در برخی گویش‌های ایرانی واژه «دو» نیز به جای دوغ به کار رفته‌است.