یکدسته

یکدسته. [ ی َ /ی ِ دَ ت َ / ت ِ ] ( ص نسبی ) صاحب یک دست. ( یادداشت مؤلف ). || از یک نوع. از یک سنخ. یکدست. متلائم. ( یادداشت مؤلف ). || هموار. یکنواخت.( یادداشت مؤلف ): یکی از جمله بلاغت آن است که شاعر بیت های قصیده متلائم گوید یعنی یکدسته و هموار گوید و چنان کند که میان بیت و بیت تفاوت بسیارنبود به عذوبت و صفت. ( ترجمان البلاغه رادویانی ).

صاحب یک دست از یک نوع

💡 آزادی اگر تیول یکدسته نبود ملت ز دو سر چو مرغ پابسته نبود

💡 یکدسته زار و رنجور سر گرد هر دیاری بی آشنا و یاری

💡 یکدسته گل ز رنگ حنا هم نبسته ای دانسته ای که چیست مگر مدعای گل

💡 یکدسته گلی دارم و عشقی در تاخت یک بوسه بدان زود بمن باز انداخت

💡 یک رشته در نسفته در دست یکدسته گل شکفته در کم

💡 یکدسته خسته جانیم ما را تو نا خدائی زین غم بده رهائی