گلریز

گلریز. [ گ ُ ] ( اِ مرکب ) پارچه که گلهای سرخ در آن بافند. ( آنندراج ) ( فرهنگ رشیدی )

( ~. ) ۱ - (ص فا. ) گل افشان. ۲ - (اِ. ) پارچه ای که در آن گل های سرخ بافته باشند. ۳ - نام آهنگی است در دستگاه شور در موسیقی.

۱. (موسیقی ) گوشه ای در دستگاه شور.
۲. (صفت ) [قدیمی] گل ریزنده، گل افشان.

۱ - ( صفت ) گل ریزنده گل افشان. ۲ - گل ریزی گل افشانی. ۳ - ( اسم ) پارچه ای که گلهای سرخ در آن بافند: ز زیر پرد. گلریز شب سوی خورشید سحر بچشم تباشیر خنده زد بعنی... ( سیف اسفرنگ ) ۴ - یکی از گوشه های دستگاه شور.۵ - نوعی آتشبازی گلریز آتشباز: تو کنی خند. گلریز بازی و من هر دم از آن کنم پیش تونفت اندازی ( امیر خسرو )
دهی است از دهستان مرکزی بخش حوم. شهرستان درگز

اسم: گلریز (دختر) (فارسی) (طبیعت، گل، هنری) (تلفظ: golriz) (فارسی: گلريز) (انگلیسی: golriz)
معنی: دارای نقش گل به ویژه گل سرخ، گل ریختن بر جایی یا بر سر و پای کسی، ( در موسیقی ایرانی ) گوشه ای در دستگاه شور، ( در قدیم ) دارای نقش گل، به ویژه گل سرخ، ( در قدیم ) ( به مجاز ) ریزنده ی پاره های آتش، نوعی آتش بازی، نام یکی از گوشه های موسیقی ایرانی

گل افشان.
پارچه‌ای که در آن گل‌های سرخ بافته باشند.
نام آهنگی است در دستگاه شور در موسیقی.

💡 گلریزی اشک‌، بوی خون داشت این سبحه ز خاک‌کربلا بود

💡 ز تو طبعم به دست شب خیزی کرده بر فرق عقل گلریزی

💡 از حرم طارم نشینان چمن خرگه گلریز بر صحرا زدند