گلبرگ

گلبرگ. [ گ ُ ب َ ] ( اِ مرکب ) از جمله قسمتهای گل است که دومین حلقه گل میباشد و مرکب است از قطعاتی به نام گلبرگ. رجوع به گیاه شناسی گل گلاب ص 117 شود. قلب برگ. ( آنندراج ). برگ گل. پر گل

( ~. بَ ) (اِمر. ) برگ گل.

هریک از برگ های نازک و رنگین گل، برگ گل، پتال.

برگ گل، هریک ازبرگهای نازک ورنگین گل(پتال )
( اسم ) ۱ - هر یک از برگهای یک گل برگ گل: همچو گلبرگ طری هست وجود تو لطیف همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش. ( حافظ ) ۲ - همچون برگ گل: من از خط تو نخواهم بخط شدار بمثل بر آید از بر گلبرگ کامکار تو کرم. ( سوزنی ) ۳ - معشوقه ای که بدنش مانند برگ گل لطیف و نازک باشد. ۴ - چهره رخساره: گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کن. ( حافظ )

اسم: گلبرگ (دختر) (فارسی) (طبیعت) (تلفظ: golbarg) (فارسی: گلبرگ) (انگلیسی: golbarg)
معنی: برگ گل، ( = برگ گل )، ( در گیاهی ) هر یک از برگهای یک گل، ( به مجاز ) ( دختر ) همچون برگ گل، ( به کنایه ) معشوقه ای که بدنش مانند برگ گل لطیف و نازک باشد، ( در قدیم ) ( به مجاز ) چهره، رخسار، هر یک از اجزای پوششی گل، چهره و رخسار

{petal} [زیست شناسی] واحد تشکیل دهندۀ جام یک گل که معمولاً رنگین و از سایر اجزا متمایز است * مصوب فرهنگستان اول

برگ گل. نگاری بُد اندر شبستان اوی/ ز گلبرگ رخ داشت وز مشک موی «فردوسی»

💡 شکر خدا که امروز کام از لبش گرفتم بر گلبن امیدم گلبرگ تر مبارک

💡 پیش گلبرگ عارضش ز خیال غنچه را در نقاب می‌بینم