گزان

گزان. [ گ َ ] ( نف، ق ) گزنده. در حال گزیدن:
دهقان بتعجب سرانگشت گزانست
کاندر چمن و باغ نه گل ماند و نه گلنار.منوچهری.گفت نی من خود پشیمانم از آن
دست خود خایان و انگشتان گزان.مولوی.نقش آب است ار وفا خواهی از آن
بازگردی دستهای خود گزان.مولوی.
گزان. [ گ ُ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان حسین آباد بخش دیواندره شهرستان سنندج، واقع در 12000گزی باختر حسین آباد و گزان پایین کنار راه فرعی حسین آباد به بانچوب. هوای آن سرد و دارای 350 تن سکنه است. آب آنجا از رودخانه و چشمه تأمین میشود. محصول آن غلات حبوبات، لبنیات، توتون، شغل اهالی زراعت و گله داری و راه آن مالرو است. در دو محل بفاصله 6 کیلومتر واقع بالا و پایین نامیده شده سکنه بالا 200 و پائین 150 تن است. ( فرهنگ جغرافیائی ایران ج 5 ).

(گَ ) (ص فا. ) گزنده، در حال گزیدن.

۱. گزنده.
۲. (قید ) در حال گزیدن.

گزنده، درحال گزیدن
۱ - ( صفت ) گزنده: دهقان بتعجب سر انگشت گزانست کاندر چمن و باغ نه گل ماند و نه گلنار. ( منوچهری ) ۲ - در حال گزیدن: گفت: نی من خود پشیمانم ازان دست خود خایان و انگشتان گزان. ( مثنوی )
دهی در شهرستان سنندج

گزان (نهبندان). گزان روستایی در دهستان عربخانه بخش شوسف شهرستان نهبندان استان خراسان جنوبی ایران است.
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۱ نفر ( ۱۷خانوار ) بوده است.

گزنده، در حال گزیدن.

💡 رفتم هنگام خزان سوی رزان دست گزان نوحه گر هجر تو شد هر ورق زرد مرا

💡 شد آشفته چون گل ز باد خزان باو گفت پس دل طپان، لب گزان

💡 آید بر من سوزن و انگشت گزان کان گفته سخنهای منش یاد آید

💡 گر پسند آیدت، چه بهتر از آن از ندامت مباش دست گزان

💡 خوش خوش صنما تازه رخان آمده‌ای خندان بدو لب لعل گزان آمده‌ای

💡 در باغ هوا به کمترین نقشی انگشت گزان کند خورنق را