گریزنده

گریزنده. [ گ ُ زَ دَ / دِ ] ( نف ) احترازکننده. فرار کننده. آبِق. داعِل. هارِب. نَفور. ( منتهی الارب ):
گریزندگان را در آن رستخیز
نه روی رهایی نه راه گریز.فردوسی.تنی دید چون موی بگداخته
گریزنده جانی به لب تاخته.نظامی.چو بر جنگ شد ساخته سازشان
گریزنده شد دیو از آوازشان.نظامی. || بمجاز ترسو:
به پرموده گفت ای گریزنده مرد
تو گرد دلیران جنگی مگرد.فردوسی. || بدور. برکنار. فارغ:
خداوند بخشایش و راستی
گریزنده از کژی و کاستی.فردوسی.

فرار کننده، کسی که از دست دیگری یا از برابر چیزی می کند.

۱ - ( اسم ) فرار کننده فرار. ۲ - فارغ برکنار: خداوند بخشایش و راستی گریزنده از کژی و کاستی. ۳ - ترسو: به پرموده گفت: ای گریزنده مرد تو گرد دلیران جنگی مگرد. جمع: گریزندگان.

💡 فروزنده چنان کز چرخ، انجم گریزنده چنان کز دیو، مردم

💡 گریزنده شد گالر از پادشاه شکسته شد او را سراسر سپاه

💡 به بستم چو تجار شمشیر من گریزنده گشتم ز کشمیر من

💡 گریزنده از تن همه جان شده ز خون سنگ همرنگ مرجان شده

💡 شتابنده از پیش و رهبر ز پس جهنده رهان و گریزنده رس

💡 بپرموده گفت ای گریزنده مرد تو گرد دلیران جنگی مگرد