گاهواره

گاهواره. [ هَْ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) ( از: گاه ( تخت ) + واره )، پهلوی گاهوارک، کردی گهوره. ( برهان قاطع چ معین ). گهواره. ( برهان قاطع چ معین ). گهواره. ( برهان ). گاواره. گاخواره. گوار. گاهوار. مهد. مهابد. ( منتهی الارب ). منجک. تخت مانندی است که اطفال شیرخواره را در آن خسبانند:
پنجاه سال رفتی از گاهواره تا گور
بر ناخوشی بریدی راهی بدین شبستی.ناصرخسرو.و هرگاه دایه مشغول بودی گاهواره بجنبانیدی. ( سندبادنامه ص 151 ).
طفلان زمانه ٔخرف را
لطف تو بس است گاهواره.عطار.گفت من قرب دو سال ای کاربین
بوده ام درگاهواره این چنین.عطار.چوکودک بسته پا در گاهواره
ز دست بسته اش آید چه چاره.( مؤلف آنندراج ).رجوع به گاواره، گاخواره، گهواره، گواره، گاهوار شود.

(رِ ) [ په. ] (اِ. ) گهواره، وسیله ای که کودک را در آن می خواباندند.

= گهواره

گهواره، تختخوابی که کودک راروی آن میخوابانندوتکان میدهند
( اسم ) تخت مانندی که کودک شیر خوار را در آن خوابانند: و هر گاه دایه مشغول بودی گاهواره بجنبانیدی.

گهواره، وسیله‌ای که کودک را در آن می‌خواباندند.

💡 شکرفشانی نطق تو نیست امروزی به گاهواره چو عیسی تو خوش زبان بودی

💡 اگر نهند سعیدا میان تابوتم ز شوخ چشمی خود خواب گاهواره کنم

💡 زاهد نظر به مردم بالغ نظر، بود طفلی که زهد خشک بود گاهواره اش

💡 شهنشهی که ز هم بردرید اژدر را به گاهواره به طفلی، به وقت شرب لبن

💡 به گریه ربط من امروز نیست، کز طفلی ز اشک، تخت روان بود گاهواره من

💡 منم که نیست پناهی درین محیط مرا وگرنه در ز صدف گاهواره ای دارد