لغت نامه دهخدا
کتمان. [ ک ِ ] ( ع مص ) پنهان شدن. ( فرهنگ فارسی معین ). || پنهان داشتن. ( از منتهی الارب ). پنهان کردن. ( آنندراج ). پوشیدن و پنهان کردن چیزی. ( ترجمان القرآن جرجانی ص 81 ). پوشیدن راز.( دهار ) ( تاج المصادر بیهقی ). پوشیدن گواهی و جز آن.( غیاث اللغات ). پوشیدگی. نگاهداری. نهان داشت. ( ناظم الاطباء ): و هر راز که ثالثی در آن محرم نشود هر آینه از اشاعه مصون ماند و باز آنکه به گوش سیمی رسید بی شبهت در افواه افتد و بیش امکان کتمان آن صورت نبندد. ( کلیله و دمنه ). و عقل مرد را به هشت خصلت بتوان شناخت... پنجم مبالغت در کتمان راز خویش و از آن دیگران. ( کلیله و دمنه ). پرده کتمان در سر صورت واقعه می کشیدند. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 298 ).
جنون سرشار و حسن از پرده بیرون تاز از شوخی
چسان دارند جز رسوا شدن کتمان یکدیگر.درویش واله هروی ( از آنندراج ).- کتمان سر؛ نگهداری راز. ( ناظم الاطباء ). پوشیده داشتن راز: برزویه گفت قویتر رکنی بناء مودت دوستان را کتمان اسرار دوستان است. ( کلیله و دمنه ). ابوعلی گفت چون نبض و تفسره بدیدم مرا یقین گشت که علت عشق است و از کتمان سر حال بدینجا رسیده است. ( چهارمقاله از فرهنگ فارسی معین ).
- کتمان شهادت؛ امتناع از گواهی دادن. ( ناظم الاطباء ).
|| درگرفتن مشک شیر یا شراب را. ( از منتهی الارب ). درگرفتن و نگاه داشتن مشک شیر یا شراب را. ( از ناظم الاطباء ). || یقال للفرس اذا ضاق منخره عن نفسه قد کتم الربو و کذا منخر واسع لایکتم الربو. ( منتهی الارب ). و چون منخر اسب تنگ باشد که نفس آن تنگی کند گویند قد کتم الربو و اگر منخر وی گشاد باشد گویند لایکتم الربو. ( ناظم الاطباء ).
کتمان. [ ک ُ / ک ِ] ( ع اِ ) گیاه وسمه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به کَتَم شود. || ( اِخ ) موضعی است. ( منتهی الارب ). ابومنصور گفت نام بلدی است از بلاد قیس. ( معجم البلدان ). || کوهی است. ( از منتهی الارب ) ( از معجم البلدان ). ابوزیاد گفت کوهی است در بلاد بنی عقیل. ( معجم البلدان ). || وادیی است در نجران. ( معجم البلدان ).