چوبکاری

چوبکاری. ( حامص مرکب ) کسی را با چوب زدن. ( فرهنگ نظام ). سیاست و تنبیه بواسطه چوب زدن. ( ناظم الاطباء ). زدن با چوب. ( یادداشت مؤلف ). عمل چوبکاری کردن. ( فرهنگ فارسی معین ). || کنایه از سخت گفتن و نکوهیدن:
کی ز صندل به شود درد سرم
ناصحا این چوبکاری واگذار.صائب ( از آنندراج ).بچوب رمزی از صنعت نگاری
زبان صنعتش در چوبکاری.محسن تأثیر ( از آنندراج ).|| بمجاز،کسی را شرمنده کردن. فلان تعریف احسان مرا کرد گفتم مرا چوبکاری میکنی. ( فرهنگ نظام ). شرمسار کردن با انعام و اکرام. ( یادداشت مؤلف ).

۱. کسی را با چوب زدن، کتک زدن کسی با چوب.
۲. [عامیانه، مجاز] شرمسار ساختن با محبت بیش از حد.
۳. شغل چوب کار، نجاری.

کسی راباچوب کتک دن، کنایه ازسرزنش وشرمساری
عمل چوبکاری کردن
کسی را با چوب زدن. سیاست و تنبیه بواسطه چرب زدن. زدن با چوب. یا کنایه از سخت گفتن و نکوهیدن.

💡 چرب نرمی را نباشد چوبکاری در قفا از خلال آسوده است آن کس که بی دندان شده

💡 به اندک رتبه ته چوبکاری فخر می سازی بود معراج واعظ هر کجا منبر شود پیدا

💡 چوبکاری آتش سوزنده را بال و پرست چوب گل سازد دو بالا شورش دیوانه را

💡 در مقام خویش باشد چوبکاری را ثمر چوب گل سوداییان را چوب چینی می شود