چمانی

چمانی. [ چ َ ] ( ص نسبی ) ساقی را گویند. ( برهان ). ساقی باشد. ( جهانگیری ). به معنی ساقی که پیاله دهد. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). ساقی. ( شرفنامه منیری ) ( ناظم الاطباء ). باده پیما. میگسار. گسارنده و دهنده می:
یکی سوی می ای چمانی به چم
به لب داروی کی، به کف جام جم.ملک الشعراء کاشانی ( از انجمن آرا ).|| خرامان را گویند. ( برهان ). با حشمت و شوکت خرامان. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به چمان شود.
چمانی. [ چ َ ] ( اِخ ) دهی از دهستان کوهساران بخش مینودشت شهرستان گرگان که در 22 هزارگزی جنوب خاوری مینودشت واقع است. دامنه و معتدل است. و 515 تن سکنه دارد. آبش از چشمه سار. محصولش غلات، لبنیات و ابریشم. شغل اهالی زراعت و گله داری، صنایع دستی زنان، بافتن پارچه ابریشمی و چادرشب و راهش مالرو است. این آبادی از سه محل بالا، وسط، پایین تشکیل شده. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 3 ).

(چَ ) (ص نسب. ) ساقی، باده پیما.

۱. ساقی، دهندۀ می، باده پیما، می گسار.
۲. خرامان.

( صفت ) ساقی باده پیما باده دهنده.
دهی از دهستان کوهساران بخش مینو دشت شهرستان گرگان.

💡 در انجمن حسن توئی شمع فروزان وندر چمن ناز تو خود سرو چمانی

💡 یک چمن سرو چمانی تو و یک جنت حور آدمی کی به چنین شکل و شمایل برخاست

💡 تا دامن قیامت، از سرو ناله خیزد گر در چمن چمانی آن قامت رسا را

💡 خرامنده سروا! نگویی چه بودت؟ که امروز گرد چمن ناچمانی

💡 می و چمانه و تار و ترانه و طنبور نی و چمانی و چنگ و چغانه و ارغن

💡 نشسته باده خواران دوش بر دوش چمانی در خرام آمد خوش آمد