واژه پکنی در متون قدیمی چند معنا دارد که نخستین آن اشاره به نوعی شراب است که در عربی به «نبید» معروف است. این شراب معمولاً از برنج، ارزن یا جو ساخته میشده و در واقع نوعی نوشیدنی الکلی سنتی به شمار میرود. بر اساس برخی منابع، واژه پکنی به شرابی گفته میشود که از ارزن تهیه شود، زیرا «پکین» یا «پکن» به معنی ارزن است و نام شراب منسوب به ماده اولیه آن میباشد. این نشان میدهد که واژه در اصل نسبت به ماده اولیه شرابسازی انتخاب شده است.
معنای دوم واژه پکنی، پنگان یا فنجان است که در عربی نیز به آن «فنجان» گفته میشود. این معنا به هر کاسه یا پیالهای که برای نوشیدن به کار میرود اشاره دارد و در متون ادبی و روزمره کاربرد داشته است.
سومین معنا به ابزاری فلزی اشاره دارد که به شکل طاس مسی سوراخدار ساخته میشود و روی آب قرار میدهند تا ساعات را تعیین کنند. این کاربرد علمی و عملی نشان میدهد که واژه پکنی علاوه بر معناهای غذایی و نوشیدنی، در زمینه ابزار و ساعتشناسی سنتی نیز کاربرد داشته است.
