لغت نامه دهخدا
پروریده. [ پ َرْ وَ دَ / دِ ] ( ن مف ) پرورده. پرورانیده. پرورش یافته. تربیت شده. تعلیم گرفته. مُرَبی. متأدّب. مرشّح.
- شبان پروریده؛ پرورده شبان:
شبان پروریده ست وز گوسفند
مزیده ست شیر این شه بی گزند.فردوسی.
پروریده. [ پ َرْ وَ دَ / دِ ] ( ن مف ) پرورده. پرورانیده. پرورش یافته. تربیت شده. تعلیم گرفته. مُرَبی. متأدّب. مرشّح.
- شبان پروریده؛ پرورده شبان:
شبان پروریده ست وز گوسفند
مزیده ست شیر این شه بی گزند.فردوسی.
(پَ وَ د ِ ) (ص مف. ) نک پرورده.
( اسم ) پرورده
پرورده پرورانیده
نک پرورده.
💡 راضی نیم به آن که به غیری نظر کنی زیرا که از برای خودت پروریده ام
💡 یاقوت جانفزایش از آب لطف زاده شمشاد خوشخرامش در ناز پروریده
💡 ای عشق پروریده تو را درکنارِ حسن وی رسته سر و قدِّ تو بر جویبارِ حسن
💡 دریغ آن شه پروریده به ناز بشد روی او باب نادیده باز
💡 خوابی خوش است اینکه شب دوش دیده ام دل را به یاد دوست به جان پروریده ام