پختگی

پختگی. [ پ ُ ت َ / ت ِ ] ( حامص ) نضج. حالت و چگونگی چیزی که پخته باشد. رسیدگی. یَنع:
هر یکی با جنس خود در کرد خود
از برای پختگی نم میخورد.مولوی. || عقل. حَزم. احتیاط. متانت. سنجیدگی. نباهت. وزن. باتجربگی. آزمودگی:
فزون کرد ارچه سفر رودِ مرد
همان پختگی به بود سود مرد
بکان کندن ار دست تو گشت ریش
مخور غم که سود از زیان است بیش.امیرخسرو.

(پُ تِ )(حامص. )کنایه از: کارآزمودگی و باتجربگی.

۱. پخته بودن.
۲. حالت و چگونگی هرچیز پخته شده.
۳. [مجاز] آزمودگی، تجربه داشتن، باتجربه بودن.

حالت و چگونگی چیزی که پخته باشد رسیدگی نضج. ۱- سنجیدگی آزمودگی با تجربگی متانت. ۲- حزم احتیاط.

کنایه از: کارآزمودگی و باتجربگی.

💡 در طریق عشق، دل را پختگی حاصل نشد بیضهٔ فولاد پنداری در آتش کرده‌ایم

💡 به خلق سبقت اسباب پختگی مفروش که بیشتر ثمر پیشرس گداخته است

💡 در قید تن ز خامی خود مانده است دل بی پختگی ز شاخ نگردد ثمر جدا

💡 می فتد از پختگی برخاک هرجا میوه ای است جز سخن صائب که چون افتاد خام،افتد به خاک

💡 محال است این که گردد بی غریبی پختگی حاصل به جوش آب دریا خامی از عنبر نمی خیزد