پارانویا

پارانویا (فیلم ۱۹۶۷). «پارانویا» ( انگلیسی: Paranoia ( 1967 film ) ) یک فیلم است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد.

پارانویا (paranoia)
نوعی بیماری روانی. وجه مشخصۀ آن هذیانهای خودبزرگ بینی و تعقیب است. در اصطلاح عوام، پارانویا معمولاً برای ترس و سوءظن بیش از حد به کار می رود. در پارانویای مزمن، بیمار مجموعه ای تغییرناپذیر از عقاید و نظریات نادرست دارد. مثلاً، باور دارد که پلیس مخفی او را تعقیب می کند؛ فردی در دوردست او را دوست دارد؛ فرد بسیار مهمی است یا ارتباط ویژه ای با خدا دارد. در این بیماری، توهم وجود ندارد و فرد از دیگر جهات طبیعی است. در حالت های پارانوئید، هذیان های تعقیب و خودبزرگ بینی در بیماران وجود دارد، ولی سازمان یافته نیستند. در اسکیزوفرنی پارانوئید، بیمار هذیان های بی سامان و بی ربط دارد، بسیار شکاک است، توهم دارد، و احساس می کند واقعیت های خارج تغییر کرده اند.

💡 توهم توطئه زیر شاخه پارانویا می‌باشد. پارانویا با فوبیا تفاوت دارد. کسانی که دچار فوبیا هستند ترس غیر منطقی دارند، اما به خاطر ترس و اضطرابشان دیگران را سرزنش نمی‌کنند. وارد کردن اتهامات غیرواقعی و عدم اعتماد معمولاً از دیگر نشانه‌های پارانویا است. به عنوان مثال، حادثه ای که اکثر مردم به عنوان یک حادثه یا تصادف تلقی می‌کنند، از منظر یک فرد پارانوئید ممکن است توطئه تصور شود.

💡 تا اوایل دهه ۱۹۳۰ بریتانیا دریافت محدود به ارتباطات رسمی با حکومت ایران از طریق مجاری رسمی شده‌است. افول نفوذ بریتانیا در افول قابلیت گردآوری اطلاعات آنان نیز منعکس است. در سال ۱۹۳۱ فرمانی سری به همه افسران ارتش صادر شد که آنان را از هرگونه معامله با خارجیان به خصوص وابسته‌های نظامی منع می‌کرد. تماس شخصی بین ایرانیان و مقامات بریتانیا در یک فضای پارانویایی فزاینده تقریباً به کل متوقف شد.

💡 در فرهنگ عامه امروز، پارانویا اشکال و روش‌های مختلفی برای ابراز خود پیدا کرده‌است از جمله: