وقیح

وقیح. [ وَ ] ( ع ص ) ( رجل...الوجه ) سخت روی یا کم شرم. ( المنجد ) ( اقرب الموارد ). بی شرم. ( غیاث اللغات ) ( آنندراج ). شوخ روی. ( تاج المصادر بیهقی ):
هست چون قمری طناز و وقیح
هست چون طوطی غماز و نمیم.خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 658 ).آن خدایی که تو را بدبخت کرد
روی زشتت را وقیح و سخت کرد.مولوی.گر فسونی یاد داری از مسیح
کو لب و دندان عیسی ای وقیح.مولوی.

(وَ ) [ ع. ] (ص. ) بی شرم و حیا.

۱. بی شرم، شوخ چشم، بی حیا، پررو و گستاخ.
۲. زشت، ناپسند.

بی شرم، شوخ چشم، بی حیائ، پرووگستاخ
(صفت ) بی شرم بی حیا پررو.

بی شرم و حیا.

💡 یا علم باشد حیی نام وقیح یا سیاه زشت را نام صبیح

💡 من به جادویان چه مانم ای وقیح کز دمم پر رشک می‌گردد مسیح

💡 رغم این نفس وقیحه‌خوی را که نپوشد رو خراشم روی را