وقایه

(و ِ یَ ) [ ع. وقایة ] ۱ - (مص م. ) نگاهداری کردن. حفظ کسی از بدی و آفت. ۲ - (اِ. ) روسری، سربند زنان.

۱- (اسم ) محافظت نگهبانی. ۲- (اسم ) قسمی چادرابریشمی یاپنبه یی که زنهای محترم مشرق زمین برروی سرمی انداختند و صورت و پایین تر از زانوهارا نمی پوشانیدند: (( ابراز طرف کوه بر آمد دو سه پایه از شرم بر خسار فرو هشته وقایه. ) ) (منوچهری )
نگاهداشتن نگهداشتن

وقایة
نگاهداری کردن. حفظ کسی از بدی و آفت.
روسری، سربند زنان.

💡 مباد رنج جداییت شرع و ایمان را که تو وقایهٔ شرعی و پشت ایمانی

💡 متقی نفس خویش را چو شناخت در شرورش وقایه حق ساخت

💡 ابر از طرف کوه برآمد دو سه پایه ازشرم به رخساره فروهشته وقایه

💡 چو شب وقایه برانداخت، از رخ گردون نهاد کام، عروس افق ز حجله برون

💡 کنون وقایه شب را بنور خود زربفت چو برگشاید خورشید دیده ی اعشی

💡 حصار را ز پس پشت خود وقایه‌کنیم ز پیش باره برانیم باره بر دشمن