وزنده

وزنده. [ وَ زَ دَ / دِ ] ( نف ) وزان. وزیدن دارنده.

وزان وزیدن دارنده

💡 ابلیس رها یابد از اغلال گر ایدونک در حشر شما ز آتش سوزنده رهائید

💡 دوش با ماه فروزنده فروغی می‌گفت کافتاب آیتی از طلعت نیکوی تو بود

💡 که نار دوزخ سوزنده را به قاآنی خلیل‌وار بکن روز حشر بر دو سلام

💡 هر کس که بر حسین تو کرده جفا و ظلم او را روانه کن، سوی سوزنده اخگرا

💡 در سینهٔ این مرده دلان مهر رخ دوست شمعی است فروزنده ولی شمع مزار است