ورانداز

ورانداز. [ وَ اَ ] ( اِمص مرکب ) بازدید. تخمین. ( فرهنگ فارسی معین ). نگاه ژرفی است که از روی خریداری به کسی یا چیزی یا جائی کرده شود. ( آنندراج ). رجوع به ورانداز کردن شود.

(وَ. اَ ) (اِ. ) ۱ - اندازه (جامه و غیره ). ۲ - نقشه، مسوده.
(وَ اَ ) (اِمص. ) بازدید، تخمین.

۱. برانداز، بازدید.
۲. تخمین.
* ورانداز کردن: (مصدر متعدی )
۱. دید زدن.
۲. اندازۀ چیزی را به نگاه تعیین کردن، برآورد کردن.

برانداز، بازدید، تخمین، دیدزدن، بر آورده کردن
بازدید تخمین

اندازه (جامه و غیره)
نقشه، مسوده.
بازدید، تخمین.

💡 طبیعت آندم ازخود دورانداز دل و جان در بر آن نور انداز

💡 تا نبیند دل دهندهٔ راز را تا نبیند تیر‌، دورانداز را

💡 ز دوراندازی مَشکوی شاهم که در زندان این دِیر است چاهم

💡 پس بپوشی خلعتی خوش با صفا دوراندازی ز بر این ژنده را

💡 به دورانداز از رطل گرانسنگی مرا ساقی که بی آبی بود بر دست و پای آسیابندی