ودیه

( ودیة ) ودیة. [ وَ دی ی َ ] ( ع اِ ) یکی ودی و آن نهال ریزه خرماست. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به ودی شود.
ودیه. [ وُدْ دی ی َ ] ( ع اِ ) زوجه. زن. ( فرهنگ فارسی معین ): معبر گفت که در همین حلال تو نهال جمال بشکفد و شجره ودیه تو به ثمره ولادت مثمر گردد. ( فرهنگ فارسی معین از روضة العقول، مقدمه مرزبان نامه ).

(وُ دِّ یَُ ) [ ع. ودیة ] (اِ. ) کنایه از: زوجه، زن.

روجه زن: معبر گفت که در همین حلال تو نهال جمال بشکفد و شجر. ودی. تو بثمر. ولادت مثمر گردد.
یکی ودی و آب نهال ریزه خرماست

ودیة
کنایه از: زوجه، زن.

💡 مست گشت از ضربت تیغ و سنان بیخودیها کرد و داد از کف عنان

💡 ای خوشا! کز بیخودیها سر نهم بر پای او بعد از آن از شرم نتوانم که سر بالا کنم

💡 ز فتح بودیه گرده یکی به نظم آرم حقیقتست که افزون شود ز صد دیوان

💡 کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم چون شراب از بی‌خودیها تکیه بر ساغر زنیم

💡 زین خودیها بگذرید ای دوستان تا چمنها بنگرید و بوستان

💡 از سن ۱۷ سالگی در محافل ادبی شاعرانی چون شارل نودیه شرکت می‌کرد.